Wątek patriotyczny

Znajdź wątek patriotyczny w omawianym utworze literackim.... 

Przez wszystkie lata edukacji szkolnej moja córka toczyła ze mną boje, zarzucając mi przesadny patriotyzm. Owszem lubię historię i jestem patriotką ale nie ekstremalną fanatyczką!

Ale córka obstawała przy swoim uparcie twierdząc, że w każdym tekście polskiego autora, w prozie czy poezji, słowem wszędzie odnajdę "wątek patriotyczny". To już taka nasza prywatna anegdota. I pewnie się mojemu dziecięciu wydawało, że wraz z zakończeniem przez nią edukacji "wątek patriotyczny" będzie się już tylko kurzył na półce, gdzieś między "Potopem" a "Panem Tadeuszem".

Tymczasem on, skubany, towarzyszy nam w każdej naszej podróży.
Zgoda, najczęściej specjalnie tak planujemy trasę aby zobaczyć fragment polskiej historii gdzieś w świecie. Dlatego na przykład odwiedziłyśmy kościół na wzgórzu Kahlenberg, tuż przed Wiedniem. Jest przy nim tablica upamiętniająca Jana III Sobieskiego i Odsiecz Wiedeńską. Albo mozolnie odszukałyśmy też pośród wielu (na serio wielu) kostek brukowych na Placu św. Piotra w Rzymie tabliczkę przypominającą o 13 maja 1981r. Nie wspominając o Monte Cassino i innych. Takie oczywiste miejsca i zdarzenia....

Ale niemałym zaskoczeniem był dla nas pomnik króla Władysława Jagiełły, siedzącego dumnie na koniu w samym sercu nowojorskiego Central Parku. Rzeźba króla przypłynęła tam w 1939 roku na światową wystawę EXPO. Ale wybuchła wojna, więc król pozostał na emigracji do dziś.

W Waszyngtonie podczas zwiedzania Kapitolu również obydwie byłyśmy zaskoczone, najpierw gdy padło pytanie przewodnika "Czy jest ktoś z Polski?" i w międzynarodowej grupie turystów oprócz nas zgłosiła się jeszcze para - małżeństwo koło pięćdziesiątki. Amerykanie, którzy przyznali, że są potomkami (trzecie pokolenie !!!) emigrantów z Polski. Więc specjalnie dla naszej czwórki przewodnik wskazał salę z poniższym popiersiem i poprawnie wymówił nazwisko Kościuszko. I to było zaskoczenie nr 2.

Tymczasem całkiem niedawno, podczas zwiedzania węgierskiego parlamentu (tak, coś mnie ciągnie do budynków rządowych...;-)) przechodziłyśmy przez kolejne sale, zachwycając się bielą marmurów, czerwienią dywanów i mnóstwem złotych zdobień, gdy w głównej sali przemówień cóż innego mogło przyciągnąć mój wzrok...?! Orzeł biały.

Spacer po Budapeszcie zaskoczył nas jeszcze tym pomnikiem, który pozostawię jako niedomknięte drzwi do tego posta na blogu. Pewnie w miarę powrotów z następnych wypraw będę dopisywać kolejne zaskakujące "odkrycia" wątków patriotycznych, ku radości córki! ;-)